ارزش انسان در چیست؟ –
6 ساعات مضت
گزارشها
5 زيارة
منتظر اسدی
بسیاری از انسانها ارزش خود را در سه چیز جستوجو میکنند: آنچه دارند، آنچه به دست آوردهاند و آنچه به آن تعلق دارند.
نخست؛ مالکیت:
انسان ممکن است ارزش خود را در خانه، خودرو، درآمد و امکاناتش ببیند؛ در حالی که داراییها همواره در حال تغییرند و ممکن است امروز باشند و فردا نباشند.
دوم؛ دستاورد:
گاهی مدرک، شغل و موفقیت، معیار ارزش انسان میشود؛ اما شکست در یک تجربه، به معنای شکست انسان نیست. انسان میتواند اشتباه کند، شکست بخورد و دوباره آغاز کند.
سوم؛ تعلق:
خانواده، قبیله، گروه یا جایگاه اجتماعی نمیتواند بهتنهایی ارزش انسان را تعیین کند؛ زیرا ارزش واقعی انسان به اخلاق و کردار او وابسته است.
پس ارزش حقیقی انسان را نه مردم به او میدهند و نه با سرزنش میتوانند از او بگیرند. تعریف دیگران نباید انسان را مغرور کند و انتقاد آنان نیز نباید او را درهم بشکند.
خداوند میفرماید:
﴿وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ﴾
«و بهراستی فرزندان آدم را گرامی داشتیم.»
[اسراء: ۷۰]
این کرامت، یادآور ارزش ذاتی انسان است؛ ارزشی که با یک اشتباه از بین نمیرود.
احترام به خود به معنای برتر دانستن خویش نیست؛ بلکه یعنی انسان کرامت خود را حفظ کند، تواناییها و محدودیتهایش را بشناسد و در برابر ظلم تسلیم نشود.
آشتی با خویشتن نیز یعنی از اشتباهات گذشته بیاموزیم، نه اینکه برای همیشه خود را به خاطر آنها سرزنش کنیم.
انسانی که به آرامش درونی رسیده است، از تعریف خوشحال میشود، اما به آن وابسته نیست؛ از انتقاد میآموزد، اما با آن فرو نمیریزد.
ارزش انسان در صداقت، امانت، مهربانی، تواضع و پایبندی او به نیکی است؛ حتی زمانی که هیچکس او را تشویق نمیکند.
در نهایت:
ارزش حقیقی انسان نه در داشتههای اوست، نه در دستاوردهایش و نه در وابستگیهایش؛ بلکه در انسانی است که خود انتخاب کرده است باشد.
ما قيمة الإنسان؟
🔸 الحاج منتظر أسدي
كثير من الناس يبحثون عن قيمتهم في ثلاثة أمور: ما يملكونه، وما حققوه، وما ينتمون إليه.
أولًا؛ الملكية: قد يرى الإنسان قيمته في منزله، وسيارته، ودخله، وإمكاناته؛ بينما الممتلكات في تغير دائم، وقد تكون موجودة اليوم ولا تكون موجودة غدًا.
ثانيًا؛ الإنجاز: أحيانًا تصبح الشهادة، والعمل، والنجاح معيارًا لقيمة الإنسان؛ لكن الفشل في تجربة ما لا يعني فشل الإنسان. فالإنسان يستطيع أن يخطئ، ويفشل، ثم يبدأ من جديد.
ثالثًا؛ الانتماء: الأسرة، والقبيلة، والجماعة، أو المكانة الاجتماعية لا يمكنها وحدها أن تحدد قيمة الإنسان؛ لأن القيمة الحقيقية للإنسان مرتبطة بأخلاقه وأفعاله.
إذن، القيمة الحقيقية للإنسان لا يمنحه إياها الناس، ولا يستطيعون انتزاعها منه باللوم والعتاب. فلا ينبغي لمدح الآخرين أن يجعل الإنسان مغرورًا، كما لا ينبغي لانتقاداتهم أن تحطمه.
يقول الله تعالى: ﴿وَلَقَدْ كَرَّمْنَا بَنِي آدَمَ﴾ «ولقد كرّمنا بني آدم.» [الإسراء: 70]
وهذه الكرامة تذكّر بالقيمة الأصيلة للإنسان؛ وهي قيمة لا تزول بخطأ واحد.
احترام الإنسان لذاته لا يعني أن يرى نفسه أفضل من غيره؛ بل يعني أن يحافظ على كرامته، وأن يعرف قدراته وحدوده، وألا يستسلم للظلم.
والتصالح مع الذات يعني أيضًا أن نتعلم من أخطائنا الماضية، لا أن نستمر في لوم أنفسنا عليها إلى الأبد.
فالإنسان الذي وصل إلى السلام الداخلي يفرح بالمدح، لكنه لا يعتمد عليه؛ ويتعلم من النقد، لكنه لا ينهار بسببه.
قيمة الإنسان تكمن في صدقه، وأمانته، ورحمته، وتواضعه، وتمسّكه بالخير؛ حتى عندما لا يشجعه أحد.
وفي النهاية: القيمة الحقيقية للإنسان ليست فيما يملكه، ولا فيما حققه، ولا فيما ينتمي إليه؛ بل في الإنسان الذي اختار بنفسه أن يكونه.
الولاية الاخبارية موقع اخباري وثقافي لمن يسلك الطريق الی الله
